Dit is misschien niet de “mooiste” ontdekkingstocht, maar wel de meest indrukwekkende. Na mijn bezoek aan mijn goede vriend in Frankrijk vervolgde ik mijn roadtrip door Frankrijk richting Oradour-sur-Glane. Van alle plekken die ik tijdens deze reis bezocht, maakte deze de diepste indruk.
Op 10 juni 1944 verandert het Franse dorp Oradour-sur-Glane voorgoed in een symbool van oorlog en geweld. Duitse militairen van de Waffen-SS drijven de inwoners bijeen, scheiden mannen van vrouwen en kinderen en vermoorden vervolgens vrijwel de gehele bevolking. Het dorp wordt daarna in brand gestoken en blijft als ruïne achter.
Tegenwoordig liggen de verlaten straten, huizen, werkplaatsen en uitgebrande voertuigen er nog altijd zoals zij na de oorlog zijn achtergelaten. De Franse overheid besluit het verwoeste dorp niet te herbouwen, maar te bewaren als herinneringsplaats.
Wat mij het meest bijbleef waren de kogelgaten in de kerk. Daar waren vrouwen en kinderen bijeen gedreven. Toen sommigen probeerden te ontsnappen uit de brandende kerk, werd op hen geschoten. Ook het gedenkteken voor de onderwijzer van het dorp, langs het wandelpad naar het kerkhof, maakte indruk. Hij was een van de vele slachtoffers van het bloedbad.
In het dorp zag ik de plaatsen waar de mannen werden samengedreven en vermoord. Op het kerkhof werd de omvang van de tragedie pas echt zichtbaar. Daar zag ik op de graven de namen en gezichten van de slachtoffers, dezelfde gezichten die ook op de gedenkmuren bij de ingang te zien zijn. Tussen de foto’s bevonden zich ook kinderen van nog geen vier jaar oud. Juist die gezichten maakten het bezoek aan Oradour-sur-Glane voor mij onvergetelijk.
