Vandaag bezocht ik Kasteel Geijsteren. Vooraf wist ik dat het geen intact kasteel was, maar een ruïne. Toch viel het bezoek tegen. Al bij aankomst viel op dat er in het verleden pogingen zijn gedaan om delen van het kasteel weer op te trekken. Naar mijn gevoel is dat niet geslaagd. De nieuwere delen zijn direct herkenbaar en doen eerder denken aan bouwstijlen uit de jaren tachtig dan aan een historisch kasteel.
Misschien had ik een verkeerd beeld. Ik dacht dat de ruïne al veel langer deel uitmaakte van het landschap. Pas na wat nader onderzoek ontdekte ik dat het kasteel tijdens de Tweede Wereldoorlog zwaar werd beschadigd. Juist die geschiedenis maakt de plek interessant.
Toch kwam dat verhaal voor mij op het terrein zelf onvoldoende tot leven. De romantiek van een oude ruïne, waarin de verbeelding nog vrij spel heeft, is grotendeels verdwenen. Ik had liever een ruïne gezien die de geschiedenis voor zichzelf liet spreken. Nu bleef mijn aandacht vooral hangen bij de zichtbare reconstructies. Dat voelde als een gemiste kans.
Dat neemt niet weg dat ik een prachtige wandeling maakte over het landgoed en door het omliggende landschap. De omgeving van Geijsteren maakte eigenlijk meer indruk dan het kasteel zelf. Onderweg pakte ik zelfs nog een stukje van het Pieterpad mee, wat de dag nog een extra dimensie gaf.
Het verhaal van het kasteel, de oorlogsjaren en de baron is overigens terug te horen via de website van Liberation Route (link). Die achtergrond gaf mij achteraf meer gevoel bij de plek dan wat ik tijdens het bezoek zelf aantrof.
Uiteindelijk bleef niet zozeer het kasteel hangen, maar vooral het landschap eromheen. Dat landschap vertelt nog altijd een overtuigend verhaal. Misschien wel meer dan de ruïne zelf.
